دریا در من 2


لالالالا دیگه بسه گل لاله

 

نخواب ای حسرت سفره گل گندم

نباش تو دالونای قصه سردرگم

نخواب رو بالش پرهای پروانه

که فریاد تو رو کم دارن این مردم!

                                                   لالالالا دیگه بسه گل لاله

                                                           بهار سرخ امسال مثل هر ساله

                                                                 هنوزم تیر و ترکش قلب و میشناسه

                                                                هنوز شب زیر سرب و چکمه می ناله


نخواب آروم گل بی خار و بی کینه

نمی بینی نشسته گوله تو سینه

آخه بارون که نیست، رگبار باروته

سزای عاشقه خوبه ما اینه؟

                                                                    نترس از گوله ی دشمن گل لادن

                                                                    که پوست شیره پوست سرزمین من

                                                                    اجاق گرم سرمای شب سنگر

                                                                    دلیل تا سپیده رفتن و رفتن


نخواب آروم گل بادوم ناباور

گل دلنازک خسته، گل پرپر

نگو باد ولایت پرپرت کرده

دلاور قد کشیدن رو بگیر از سر

                                                                       دوباره قد بکش تا اوج فواره

                                                                       نگو این ابر بی بارون نمیذاره

                                                                       مث یار دلاور نشکن از دشمن

                                                                      ببین سر میشکنه تا وقتی سر داره


نذاشتن هم صدایی رو بلد باشیم

نذاشتن حتی باهم دیگه بد باشیم

کتابای سفید رو دوره میکردیم

که فکر شبکلاهی از نمد باشیم

                                                                   نگو رفت تا هزار آفتاب هزار مهتاب

                                                                   نگو کو تا دوباره بپریم از خواب

                                                                   بخوون با من نترس از گو له ی دشمن

                                                                   بیا بیرون بیا بیرون از این مرداب     

نگو تقوای ما تسلیم و ایثاره

نگو تقدیر ما صدتا گره داره

به پیغام کلاغای سیاه شک کن

که شب جز تیرگی چیزی نمی آره

                                                                 نخواب وقتی که هم بغضت به زنجیره

                                                                 نخواب وقتی که خون از شب سرازیره

                                                                 بخوون وقتی که خوندن معصیت داره

                                                                 بخوون با من، بیا با من، نگو دیره

سکوت شیشه های شب غمی داره

ولی خشم تو مشت محکمی داره

عزیز جمعه های عشق و آزادی

کلاغ پر بازی با تو عالمی داره...

شهیار قنبری،دریا کنار،1980-1350

 

پی.نوشت:یکی از  ترانه هایی که دوستش دارم با صدای خود شهیار.



/ 6 نظر / 7 بازدید
jash

سلام كم پيدا راستي مگه اسم خواننده و ترانه سراي محبوبت شهيار نيست؟ من تا حالا جايي نديدم شهريار نوشته باشن!!!!! و ديگه اينكه فكر كنم بيت سيزدهم اين باشه: نذاشتن همصدايي را بلد باشيم خودشم وقتي ميخونه همينمو ميگه البته همه به نظر من اينجوري بوده شايد تو بهتر خبر داشته باشي

میثمک

عجب قالب شیکیه! من یه زمان عاشق شعرهای شهیار قنبری بودم!

دلژین

منم خیلی دوست دارمش...مرسی[بغل]

گمنام

غدغن FORBIDEN ابي دريا غدغن نقش سايه ها غدغن عشق دو ماهي غدغن باهم و تنها غدغن براي عشق تازه اجازه بي اجازه در اين غربت سادگي بگو هرچي بايد بگي غزل بگو به سادگي بگو،زنده باد زندگي براي عشق تازه اجازه بي اجازه از تو نوشتن غدغن گلايه كردن غدغن عطر خوش زن غدغن تو غدغن من غدغن براي عشق تازه اجازه بي اجازه I AM FORBIDEN YOU ARE FORBIDEN "شهیارقنبری"

الی

سلام خیلی شعر قشنگی بود منم خوشم اومد میرم گوش میکنم[بغل]

حمید و ...

من سه سال بعد از اینکه این شعر سروده بشه به دنیا اومدم